Het was op oudejaarsdag 2004 en ik zat in de auto op weg naar huis, kwam net van het sporten en hoorde op de radio een bericht over de aktie ‘knuffels voor Azie’ van de stichting Motherhood…. ‘Motherhood’, nooit van gehoord dacht ik nog, maar kreeg al vrij snel de indruk van een goed doordachte aktie en toen aan het einde van het bericht het webadres (www.motherhood.nl) door werd gegeven besloot ik thuis meteen te gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam thuis, ben gauw sportspullen gaan opruimen daarna achter de PC gedoken om de website van Motherhood op te zoeken. Wat ik las overtuigde mij eigenlijk meteen, een grote openingspagina ‘Motherhood helpt kinderen in nood’, verslagen en foto’s over eerder gevoerde akties voor verschillende landen zoals Irak, Kosovo, Israel, Afghanistan om maar slechts enkele te noemen.

Het doel van Motherhood is HULP AAN KINDEREN WERELDWIJD. Het vullen van vrachtwagens en de hulp persoonlijk ter plekke brengen alsook de distributie in eigen handen houden is een van de vormen waarmee Motherhood werkt.

Enfin, een goede zaak dus en na kort overleg met mijn echtgenoot heb ik ons aangemeld als inzamelpunt voor de moeder/kind pakketten. Op oudejaarsdag zijn wij nog meteen flyers op gaan hangen in het lokale winkelcentrum en hebben met de bedrijfsleider van de supermarkt afgesproken dat zij de bananendozen voor ons apart zouden leggen. Ook de kaasboer heeft meteen ons briefje opgehangen.

Op Maandag ochtend heb ik een mailtje rond gestuurd in ons bedrijf met de vraag of collega’s mee zouden willen doen met de actie en de reakties waren eigenlijk alleen positief. Dinsdag zei onze baas dat hij de transportkosten per pakket voor zijn rekening zou nemen en daarmee was er geen houden meer. 2 van mijn collega’s gingen meteen uitgebreid boodschappen doen, een collega bracht een plastictas vol met tandenborstels en tandpasta, weer een ander bracht kinderkleding, knuffels, kinderspeelgoed enz. Hartverwarmend om te zien hoe iedereen zijn bijdrage ging leveren. Dinsdag kon ik ook meteen de eerste pakketten mee naar huis nemen.

Vanaf Woensdag was de inzamelpost bij ons thuis voor iedereen geopend en de eerste pakketten kwamen al vrij snel binnen. Sommige moesten opnieuw ingepakt worden, andere moesten worden voorzien van de informatie of het een kinder of een moederpakket was. Heel bijzonder was het moment dat wij het eerste vaderpakket in ontvangst konden nemen.

Leuk om te zien was ook een tekening die een jongetje gemaakt had voor het kind wat ‘zijn’ pakket ging ontvangen, in het engels had moeder nog een kleine tekst erbij gezet. Leuk !!!

Tja en dan het buurmeisje wat geen knuffel kon afstaan, omdat al haar knuffels zo lief waren en zonder haar zo eenzaam zouden zijn. Gelukkig had moeder nog wat knuffels achter de hand waarvan er een wel ongemerkt het pakket in kon.

Maar waarop hadden wij nou gerekend? 40 pakketten, misschien 50, geen idée eigenlijk. Donderdagavond stond het al zo vol, dat ik mijn fiets, welke normaal in huis staat, naar de buren moest brengen omdat wij de ruimte nodig hadden.

Vrijdagmiddag ging ik nog 16 pakketten (!!) ophalen bij een klant van ons en op vrijdag avond veroorzaakten de mensen die pakketten kwamen brengen een file bij ons in de straat. Het was in een woord: GEWELDIG.

Vrijdagavond was dan de officiele sluitingstijd van onze inzamelpost maar ik kreeg zo veel telefoontjes met de vraag of mensen ook op Zaterdag nog pakketten konden brengen dat wij natuurlijk niet nee konden zeggen. Het eindresultaat was dan ook overweldigend, 177 pakketten hebben wij in totaal in ontvangst mogen nemen waarvan een kwart door mijn collega’s was gepakt en geregeld. Mijn DANK gaat dan ook aan iedereen die mee heeft geholpen om onze inzamelpost een success te maken. Zondagochtend zijn alle pakketten door een transportbedrijf opgehaald en naar Steenwijk vervoert waar het landelijke inzamelpunt is.

Klik HIER voor meer foto's.

Vandaag (Maandag) zijn wij naar Andijk gereden om het geld af te leveren en vonden een aantal vrijwilligers hard aan het werk. We werden van harte welkom geheten, kregen een snelle rondleiding door de (geleende) loods, er werd koffie aangeboden en nadat wij ook hier weer een aantal fotos hadden gemaakt zijn wij moe maar ontzettend blij weer vertrokken. Misschien geven de fotos een kleine indruk over ons stukje van de aktie.

Ik kijk terug op een enerverende en soms inspannende week, maar het was het helemaal waard. Onze taak zit er nu op, voor de transport begeleiders van de stiching Motherhood gaat het nog weken verder want zij vertrekken binnenkort naar India om de distributie van de pakketten in goede banen te laten verlopen. Wij wensen Motherhood dan ook veel sterkte en sucess met de verdere verloop van de aktie ‘knuffels voor Azie’

Marion en Dries